Wasilij Iwanowicz Nowikow

Wasilij Iwanowicz Nowikow (ros. Василий Иванович Новиков) urodził się 16 kwietnia 1921 roku we wsi Lepioszki. Po ukończeniu siedmioklasowej szkoły pracował jako uczeń-tokarz w fabryce tkackiej w Krasnoarmiejsku. W 1940 roku został powołany do Armii Czerwonej. Od 1941 roku walczył na frontach II wojny światowej. Po ukończeniu kursu wojsk pancernych w 1943 roku otrzymał stopień młodszego lejtnanta gwardii. W 1944 roku służył w 53 Gwardyjskiej Brygadzie Pancernej jako dowódca czołgu T-34/85, a następnie plutonu rozpoznania.

W styczniu 1945 roku uczestniczył w operacji wiślańsko-odrzańskiej. 16 stycznia dowodził plutonem podczas walk o Radomsko, prowadząc rozpoznanie i biorąc do niewoli około 50 niemieckich żołnierzy i oficerów. Brał także udział w walkach o Wieluń i Wieruszów. 19 stycznia został ciężko ranny, gdy jego czołg został trafiony podczas walk w rejonie Prosny. Przewieziono go do szpitala w Częstochowie, gdzie zmarł 21 stycznia 1945 roku. Został pochowany na Cmentarzu Kule. W kwietniu 1945 roku pośmiertnie otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego, Order Lenina i medal Złotej Gwiazdy.

Na podstawie artykułu „Wasilij Nowikow (porucznik)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.