Stanisław Różewicz

Stanisław Roch Różewicz urodził się 16 sierpnia 1924 roku w Radomsku, zmarł 9 listopada 2008 roku w Warszawie. Był reżyserem filmowym i teatralnym, scenarzystą oraz pedagogiem. Jego braćmi byli poeci Janusz i Tadeusz Różewiczowie. Doświadczenia okupacyjne w Radomsku wiązały się z zainteresowaniem braci losem zwykłych ludzi. Po wojnie Różewicz pracował jako asystent reżysera przy filmach Jerzego Zarzyckiego i Jana Rybkowskiego. W 1947 roku zrealizował z Wojciechem Jerzym Hasem dokument „Ulica Brzozowa”.

Wśród jego filmów znalazły się „Wolne miasto”, „Świadectwo urodzenia”, „Westerplatte” i „Opadły liście z drzew”. Podejmował w nich temat wojny, przedstawiając doświadczenia cywilów i żołnierzy. W 1955 roku rozpoczął pracę jako wykładowca w łódzkiej Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, którą prowadził do 1971 roku. Od 1967 roku kierował artystycznie Zespołem Filmowym „Tor”, z przerwą w latach 1968-1972. Otrzymał Złote Lwy za „Pasję” i „Kobietę w kapeluszu” oraz Srebrną Muszlę za „Drzwi w murze”. W 2008 roku uhonorowano go Platynowymi Lwami za całokształt twórczości.

Na podstawie artykułu „Stanisław Różewicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.