Kazimierz Mikołajewski

Kazimierz Mikołajewski urodził się 4 maja 1897 roku w Radomsku. Po ukończeniu sześciu klas gimnazjum w Piotrkowie wyjechał do Rosji, gdzie w latach 1913-1917 służył w armii rosyjskiej. W 1917 roku dołączył do polskiego szwadronu, a po rozwiązaniu 1 pułku ułanów I Korpusu Polskiego przedostał się do Murmańska. Był oficerem werbunkowym Armii Polskiej we Francji, po czym wrócił do Polski z wojskiem generała Hallera i wstąpił do Wojska Polskiego. Służył między innymi w 6 pułku strzelców konnych oraz Korpusie Ochrony Pogranicza. W 1938 roku otrzymał stopień majora.

W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził kawalerią dywizyjną 7 Dywizji Piechoty. We wrześniu zorganizował 108 pułk ułanów i objął nad nim dowództwo. Po rozwiązaniu pułku dostał się do niewoli sowieckiej i trafił do obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie. Spoczął w zbiorowej mogile w Piatichatkach. Był odznaczony między innymi Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari. W 2007 roku pośmiertnie mianowano go podpułkownikiem.

Na podstawie artykułu „Kazimierz Mikołajewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.