Józef Woźniak (ksiądz)

Józef Woźniak, polski ksiądz rzymskokatolicki, urodził się 25 stycznia 1903 roku w Radomsku. W rodzinnym mieście ukończył gimnazjum o profilu humanistycznym. W 1924 roku przeprowadził się do Warszawy i podjął pracę w „Gazecie Warszawskiej”. Trzy lata później wstąpił do seminarium duchownego, a 11 października 1931 roku przyjął święcenia kapłańskie. Następnie studiował na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, gdzie uzyskał licencjat prawa kanonicznego.

W 1934 roku rozpoczął posługę w Żyrardowie, a dwa lata później został skierowany do parafii Matki Bożej Różańcowej na warszawskim Bródnie. Podczas okupacji głosił kazania, prowadził kondukty pogrzebowe i celebrował pogrzeby. Był żołnierzem I Rejonu Armii Krajowej, odbierał przysięgi od żołnierzy Służby Zwycięstwu Polski, późniejszego ZWZ, pomagał w transporcie broni, kolportował ulotki i uczestniczył w wystawianiu fikcyjnych metryk dzieciom z Zamojszczyzny. W 1949 roku przeniesiono go do Milanówka, a w 1957 do Drwalewa. W 1964 roku powrócił do Warszawy, do parafii Chrystusa Króla na Targówku. Zmarł 10 kwietnia 1973 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Bródnowskim.

Na podstawie artykułu „Józef Woźniak (1903–1973)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.